نقطه، سرخط

وجود انسان دارای دو ساحتِ کلی درونی و بیرونی است . سه حوزه باورها، احساسات و خواسته ها یا سه گانه دیرینه شناخت ، عاطفه و خواست می تواند رفتار انسان را کاملا تبیین کند. این سه حوزه، ساحت درونی انسان ر...

چه بسیار دوست داشتن هایی که در نهانخانه قلب ها زیر تلی از ملاحظه گری ها و سکوت های برآمده از اجبارِ زمان و مکان ،مدفون شده و بر زبان ها جاری نگشته ، چه بسیار عواطفی که هیچگاه به بر ننشسته از آن رو ،...

انباشت و رسوخ کلیشه ها در نگاه به معلولیت می تواند ناخواسته، راهزن هر ذهنی باشد و ضمیر نویسندگان و کارگردانان سینمایی نیز از این قاعده مستثنی نیست و نمایش نادرستی از افراد معلول در رسانه پرمخاطبی چ...

همیشه، از کُتب تاریخ (نه به معنای سیر تحولی یک علم یا موضوع) بلکه آن کتُب تاریخی ای که روایتگرِ حوادثِ تاریخی بوده اند، گریزان بوده و هستم چراکه معتقدم ، هر نقلی از بیرون، اعتباراش را وامدارِ مع...

به مناسبتِ سوم دسامبر ،12 آذرماه ( روز جهانی افراد دارای معلولیت) ، کتاب سیمای معلولیت در سینما به همراه نامه ای از سوی انجمن باور و از طریق بنیاد سینمایی فارابی ، به صورت سمبلیک، برای تعدادی از کا...

برای کسی می نویسمکه 14 سال پر فراز و نشیب راکنار هم و زیر سقفی مشترکزیسته ایم و هر سال،متفاوت با سال پیش یافتم اَش، مردی که در 42 سالگی اش نیز همچنان متفاوت است،با جهان بینی و عقاید متفاوت ،مرد...

برای من،روزِ مهرورزی راستین، روزی است که در آن ، دو فرد، خالقِ دوست داشتنی ناب باشند ، از آن دوست داشتن هایی که دوست بداری برای نفسِ دوست داشتن و نه برای دوست داشته شدن .خلقِ چنین دوست داشتنی ، م...

 به راستی سقراط راست می گفت که "زندگی نیازموده ارزش زیستن ندارد"تا زمانی که افکار را نیازمایی، به محکِ عقلانیت و یا تجربه و عمل درنیاوری، چگونه می توانی دم از راستی و درستی اش بزنی؟دست ها را اندکی نزدیک تر ببر، هنر آن نیست که از دور بر آتش اش داشته باشی و دم از استواری باورها و عقایدت بزنینگرش و رویکردی که به چالش اش نکشیده باشی و میراثِ گذشتگان ات با...

خوب است که دیگرانِ آشنا و ناآشنایم، درمجالس بزم ، شاد هستند، سرخوش و پایکوبان ولی مدت ها است که دیگر ،چنین مهمانی هایی ، حالِ من را خوش نمی کنند، نه که از شادی گریزان باشم و یا دل مرده و افسرده نه ، زندگیِ بدونِ شادی چیزی نیست که احتمالا کسی بخواهد ادامه اش دهد ولی انگار چیزی بیشتر از اینها لازم است . انگار دیگر، این منی که همه چگونه زیستن اش منوط شده است به پاسخ هایی که به چراهای وجودی و ...

دوازده سال پیش،اگر می گفتی که روزی برایت چهار شاخه رز قرمز می خرم روی پاهایم می گذارم و به آدرسِ قطعه هفتاد شماره صد و نود و هشت می آورم هرگز باورت نمی کردم هنوز هم بعد از این همه سال فقط اشک چشمانم است که می باوراندم 5 فروردین 95 +نوشته شده در دوشنبه نهم فروردین ۱۳۹۵ساعت17:28  توسطپریسا افتخار | ...

نشست "الگوهای معلولیت و رسانه" برگزار گردید چهارمین نشست از سلسله نشستهای “معلولیت؛ چالشها و سیاستها در ایران” یکم شهریور ماه و با عنوان “الگوهای معلولیت و رسانه” در موسسه رحمان برگزار گردید. این نشست با نمایش فیلم آمریکایی “موسیقی درون” محصول سال 2007 آغاز شد و با تحلیلی از پریسا افتخار (دانشجوی دکترای مدیریت فرهنگی) پایان یافت. پریسا افتخار، تحلیل خویش را از فیلم، با این نکته آغاز کرد که در طول تاریخ، با توجه به نگاه جوامع به معلولیت، تعاریف گوناگونی از این موضوع مطرح شده است و تا همین امروز هم این تنوع در تعاریف ادامه دارد. اگر بخواهیم ...

اجراهای پیشین ِ تاتر سقراط را ندیده بودم ولی با تعاریفی که شنیده بودم و دلشاد از اینکه فرصتِ دیدن ، اینبار برای من هم فراهم شده ،16 مرداد ماه به تماشای آن رفتم . از همان صحنه نخست ، فضای مه گرفته و تیره و تار که نشان از سفرهای خیالی سقراط داشت و مکالمه اش با سافو ، شاعره ای که حدود یک قرن قبل از او می زیست نخستین سوال را در ذهنم ایجاد کرد که چرا یک زن؟ برخوردِ عاشقانه و از سر صبوریِ سقراط نیز با خشم و غضب ِ همسرش زانتیپه، سوال دوم را در ذهنم نشاند که اینهمه مدارا و احترام به جنس زن، آنهم همسرِ او که مدام در حال نزاع بوده اند را که از سقراط سراغ نداشتیم !!!! ...