روزِ مهرورزی

برای من، روزِ مهرورزی راستین، روزی است که در آن ، دو فرد، خالقِ دوست داشتنی ناب باشند ، از آن دوست داشتن هایی که دوست بداری برای نفسِ دوست داشتن و نه برای دوست داشته شدن .

خلقِ چنین دوست داشتنی ، مویسر نیست جز به همدلی از آنگونه که هر کدام از دو محبوب ، دغدغه مند و حساس برای نیک زیستی آن دیگری باشد و آن هم میسر نیست جز از طریق راه بردن به درونِ دیگری و مطلع شدن از باورها ، احساسات ، عواطف و خواسته های او

اگر باور داشته باشی که عزیزت و نیز خودت هر دو در راستای شُدن های مدام و داشتنِ هویتی پویا بر مبنای باورهای صادق و موجه گام برمی دارید ، اگر باور داشته باشی که هر کدامتان می بایست در آزادی و احترام به باورها ، عواطف و خواسته های یکدیگر زیست کنید، که هر کدامتان هویت مستقل از آنِ خود را دارید ،که باید آفرینشگرِ منِ راستینِ خود باشید آنهم به قسمی که هرکدامتان ،خود، انتخاب گرِ شیوه رویارویی اش با زندگی باشد، آنگاه قدم در سبیلِ خلقِ دوست داشتن اصیل می گذارید.

به باورِ من ، زندگی مشترک چیزی نیست جز همدلی دو عاشق برای همراهی و همیاری یکدیگر تا هر کدام بتوانند تحقّق بخشِ منِ راستین خود شوند ، نه آن منی که یکی از آن دو بخواهد از دیگری برای خویش بِتراشد و آنگونه هم که خود می خواهد و طالب اش است صِیقلش دهد.

به باورِ من ،خلقِ دوست داشتنِ ناب توسط دو عاشق ممکن نیست مگر هرکدام در سیرِ این عاشقی، ابتدا فرصت و رُخصتِ خلقِ لحظه به لحظه خویشتنِ خویش از نو و از دوباره را به یکدیگر بدهند. این نیز میسر نیست جز با حرمت گذاردن به این اصل که می بایست ، هرکدام از این دو ،به اختیار و در آزادی و آنگونه که اراده می کند انتخابگرِ نوع ِمرکبِ سفرِ قهرمانی و دگرگشتگی خویش باشد ، در این میان ، همسفر بودن آنجا معنا می یابد که این دو، شنوا و مرهمِ تاول ها و زخمهای روح و جان هم در سختی های راه آن دیگری می شوند و ترغیب گرِ یکدیگر به مبارزه و پیمودنِ این هزارتوی پر پیچ و خمِ زندگی .

به عقیده من ، در چنین زندگی ای که مبتنی بر حفظِ حُرمتِ هویت جداگانه هر دو عاشق است و نه استحاله یکی در دیگری ، مفهومِ زندگی مشترک ، آنجا معنا می یابد که هرکدام از دو دلداده ، مشارکت می کنند در تسهیل گری و هموارگری داستانِ سفرِ آن دیگری و نه لزوما پیمودن یک مسیرِ واحد و در عرضِ هم.

شاید، اینجاست که به قولِ مارگوت بیکل، میانِ این دو، همبستگی و دلبستگی (البته ، نه وابستگی) ، از آنگونه می روید که این دو تن را غرقِ در شکوفه می سازد.